
Marcel Wissenburg
Het Nederlandse politieke landschap is de afgelopen decennia ingrijpend veranderd. Traditionele volkspartijen verliezen kiezers aan nieuwe, vaak kortstondige bewegingen die inspelen op frustratie en onvrede. Sociaaldemocraten en GroenLinks worstelen met ideologische samenvoeging, terwijl het CDA verzwakt en de SP stagneert. De VVD, ooit dominant, verliest terrein door het doorbreken van het cordon sanitaire. Nieuwe partijen fungeren steeds meer als beweeglijke politieke bewegingen die inspelen op actuele issues, beloften en emoties van burgers. Kiezers verlangen veiligheid, zekerheid en een maakbare samenleving, maar de overheid kan die verwachtingen nauwelijks volledig waarmaken, wat leidt tot teleurstelling en populistische mobilisatie.