
Diederick Slijkerman
De bundel Eigenzinnige liberalen belicht negentiende-eeuwse politici die volgens de auteurs vergeten zijn maar toch een liberale kern zouden vertegenwoordigen: individuele vrijheid en een terughoudende staat. De recensent betwijfelt echter of alle geportretteerden werkelijk liberaal of democratisch waren en benadrukt dat figuren als Donker Curtius en Van Houten complexer zijn dan geschetst. Het liberalisme van die tijd blijkt bovendien sterk verdeeld en pragmatisch, eerder opportunistisch dan principieel. Hoewel de bundel informatief en zorgvuldig is, lijkt de selectie van ‘vergeten’ liberalen willekeurig en blijven invloedrijke figuren onbesproken, wat de diversiteit en betwistbaarheid van het liberale erfgoed toont.