
Ricus van der Kwast
Deze essayistische analyse van de Franse presidentsverkiezingen van 2022 gebruikt het televisiedebat tussen Emmanuel Macron en Marine Le Pen als prisma voor een bredere beschouwing van de botsing tussen liberalisme en nationalistisch populisme. Ondanks een zwak optreden blijft Le Pen’s Rassemblement National groeien, terwijl Macron – symbool van de liberale wereldorde – te maken krijgt met toenemende onvrede en afstand tot het volk. De tekst duidt dit als symptoom van een dieper democratisch spanningsveld: tussen openheid en geslotenheid, vrijheid en bescherming, rede en ressentiment. Macrons herverkiezing markeert geen overwinning, maar een wankel evenwicht.